Archivo de la categoría: Galicia

Na Bahía de Lugrís

Pousa nese penedo desde onde avista a baía enteira e fica queda, gozando do sol e observando, curiosa, todo o que sucede nese espazo de seu; vaia, ela sénteo propio de tanto tempo que pasa alí e do ben que o coñece.

Agora pasa un barco, un enorme vapor no que viaxan centos de persoas; sae do porto emitindo ese son que retumba e anuncia a partida a toda a cidade. Pode ver as caras que se asoman a cuberta, pode ver as expresións de felicidade, de medo, de dúbida e de desacougo, onde irán e por que viaxarán?

Talvez haxa afoutos viaxeiros dispostos a descubrir o mundo e as súas marabillas; coma outrora Mark Twain, na compaña de podentes e aventureiros amigos arrodeados de baúis e comodidades.

Quizais viaxan a América vía Lisboa para ver os seus; ou son os primeiros traballadores que ousan facer por vida lonxe da miseria e da tristura en que fican as súas familias.

Apoiada na varanda, unha muller elegante protéxese e íllase cun parasol. Despide os parentes que a acompañaron ata o porto e a miran con seria actitude. Inqueda, culta, decidida a viaxar, a coñecer e aprender, a saír da atmosfera de trivialidades que a afoga, desa vixilancia morbosa. Outras culturas, outros idiomas han insuflarlle o osíxeno que precisa… coma ela precisa o movemento.

Mira para a Torre inamovible, tan ergueita e vixiante. Por veces ten a sensación de que o sabe todo dela e do que pasa neste espazo de mar que domina co feixe de luz do seu faro, tanto ten o tempo que faga…

Hoxe o mar está calmo, pero cando se embravece as ondas baten e saltan ganduxando no aire encaixes de espuma branca. Unha finísima nube de gotas cáelle liviá no pelo e a cara: ummmm! pode saborear o sal seco nos beizos.

A calor do sol acaríñaa, tanto lle gusta que sente preguiza en volver, pero non lle queda outra, leva moito tempo fóra da auga e a cola empeza a secar.

©Mabel Pérez Simal
Corrección Lingüística: Begoña Méndez

TURGA_sirena

PRAIA DA INSUELA

Insuela_20150404_122237-Web

Ao pisares esta praia ao pé do monte Pindo, imaxinas noites cheas de silencio en movemento, de cargas e descargas, de présas e desacougos, vixiando cara ao camiño e cara ao mar, axexando por onde poidan vir os problemas.

Tamén dás en imaxinar pesca e marisqueo, patelas a rebordar nécoras ou sargos frescos e relucentes.

Paseando pola praia sentes que te recolle do pequena que é, coas altas rochas formando un colar gris arrodeando a area branca e deixando unha abertura cara ao mar, o mar océano, ese mar que cando miras a liña do horizonte só ves mar. E presentes a inmensidade agachada detrás desa raia onde se xuntan os azuis, o mariño con fitas prateadas e o celeste que case torna en branco no horizonte.

Hai unhas casetas de muros sólidos de pedra gris que se mesturan coas rochas, coma se a construción humana fose unha continuación da paisaxe que se suma ás pedras que baixan pola faldra do Pindo.

A Insuela é un espazo escondido e case privado, só para coñecedores e propios.

©Mabel Pérez Simal

Corrección Lingüistica: Begoña Méndez